شده است موظَّف شده است شرايط حيات مادّى و معنوى خود را رعايت كند . 3 - امروز علماى حقوق قطع عضو انسان را جايز نميدانند و مجازات كشتن و حبس است و گرفتن مال ، پس از اين مقدّمات ميگوئيم : شايد جهت صدور اين حكم بطور مجمل و سر بسته براى همين مطالب فوق الذّكر باشد كه در موقع اضطرار اين حكم قابل اجرا نباشد ، و نيز چون ممكن است كسى براى فزون طلبى و تنبلى از كار و كسب كسى اقدام بدزدى كند اين طور شخص بايد مجازات سخت بشود تا عبرت ديگران باشد ، به علاوه كه راه توبه بوسيله ى آيت بعد « فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِه » باز شده است ، و همانطور كه از ابو الفتوح نقل كرديم : اگر پيش از آشكار شدن عمل توبه كرده ، آمرزيده است و معاف از مجازات ، پس اگرچه اين مجازات در نظر علماى حقوق امروز ناپسند است ، ليكن براى خويهاى سركش و غير قابل تربيت كه از كار خود پشيمان نميشوند و توبه نميكنند چرا نبايد اين طور تربيت شوند و موجب عبرت ديگران باشند ؟ پس خلاصه ى مطلب اين است كه چون حكم مجمل است و چون مقصود از حكم مجازات گفته شده است و عبرت ديگران ، و چون در آيت بعد با توبه و صلاح و مغفرت اشاره به - معافيت از مجازات شده است پس اگر شرائط تربيت و صلاح و توبه فراهم بود ، و به واسطه ى آمادگى كار و كسب و وسايل زندگى ، گرسنگى و اضطرار نبود ، با اين شرايط كسى بيباك و هوى پرست شد و دست بدزدى دراز كرد ، مجازات چنين آدم همين است كه به او و به ديگران بفهماند چنين دستى در چنين اجتماعى صالح براى عضويت نيست .